Παρασκευή 12 Αυγούστου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ο Μαρκεζίνης σε Γαλλία και Γερμανία
Ενώ ο Παπάγος και ο Στεφανόπουλος γυρίζουν από την Ιταλία, ο Μαρκεζίνης φεύγει για το Παρίσι, συνεχίζοντας την προσπάθεια του να προσελκύσει το ξένο κεφάλαιο -δημόσιο και ιδιωτικό - για την εκβιομηχάνιση της Ελλάδας. Οι συνομιλίες του με τον Γάλλο υπουργό των Εξωτερικών Ζωρζ Μπιντώ κρατούν τέσσερις μέρες. Στο τελικό ανακοινωθέν των συνομιλιών αναφέρεται ότι υπο­γράφηκε πρωτόκολλο γαλλοελληνικής συνεργασίας, με το οποίο η γαλλική κυβέρνηση εκδηλώνει την προθυμία της να διευκολύνει τη σύναψη ενός πρώτου συμβολαίου ανάμεσα στην ελληνική κυ­βέρνηση και τη γαλλική βιομηχανία για τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού δικτύου διανομής ηλεκτρικού ρεύματος.
«Αι προβλεπόμεναι διατάξεις - συνεχίζει το ανακοινωθέν - θα επιτρέψουν την δι'ανανεώσιμων πιστώσεων προμήθειαν εις την Ελλάδα υλικού και υπηρεσιών διά ποσόν πέ­ντε και ημίσεος δισεκατομμυρίων γαλλικών φράγκων».
Σημαντικότερα όμως είναι τα αποτελέσματα που έχει η επί­σκεψη του Σπ.Μαρκεζίνη στη Δυτ.Γερμανία, στις αρχές Νοεμ­βρίου 1953. Με τις συμφωνίες που υπογράφουν οι Μαρκεζίνης και Έρχαρτ, προβλέπεται ότι οι γερμανικές βιομηχανίες θα συμμε­τέχουν στο πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση της Ελλάδας με προμήθεια κεφαλαιουχικών αγαθών στη χώρα μας αξίας 200 εκατ.μάρκων, από τα οποία τα 100 θα δοθούν αμέσως.
     Αλλά αυτές ακριβώς οι συμφωνίες, που η εφαρμογή τους θα περάσει πολλά στάδια και θα έχουν περιπέτειες, θα αποτελέσουν αντικείμενο και αφορμή για επίθεση εναντίον του Μαρκεζίνη από τους συνεργάτες του στην κυβέρνηση. Θα τον κατηγορήσουν ότι δέσμευε υπερβολικά την κυβέρνηση και την Ελλάδα. Αυτές, όμως, οι διαφωνίες θα έρθουν στη δημοσιότητα αρκετούς μήνες ύστερα από την απομάκρυνση από την κυβέρνηση του ισχυρού, ως το 1954, υπουργού Συντονισμού.
Στο μεταξύ, η κυβερνητική οικονομική πολιτική επικρίνεται έντονα από την αντιπολίτευση. (Η κυβέρνηση έχει επιβάλει και έκτακτες φορολογίες για να αντιμετωπίσει τις δαπάνες τις σχε­τικές με την αποκατάσταση των σεισμοπλήκτων, σε τσιγάρα, τα­χυδρομικά τέλη και στις οικοδομές). Η αντιπολίτευση κατηγορεί ιδιαίτερα την κυβέρνηση ότι με την υπερβολική υποτίμηση του νο­μίσματος καταβαράθρωσε το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων και ότι, με τον νόμο περί προσελκύσεως ξένων κεφαλαίων (νόμος 2687). έδωσε επικίνδυνα για την Ελλάδα προνόμια στους αλλοδαπούς κεφαλαιούχους και δημιούργησε κινδύνους μεγάλης διαρ­ροής συναλλάγματος (αγόρευση Γ.Παπανδρέου στην Επιτροπή Εξουσιοδοτήσεως. 16 Οκτωβρίου 1953, και στη Λέσχη Φιλελευθέ­ρων Θεσσαλονίκης, 2 Νοεμβρίου).

Πέμπτη 11 Αυγούστου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

«Σταθμός»

Ο πρωθυπουργός, στρατάρχης Παπάγος, με δηλώσεις του χαιρε­τίζει τη συμφωνία και τη χαρακτηρίζει «σημαντικόν σταθμόν εις την ιστορίαν της νεωτέρας Ελλάδος». Αφού υποστηρίζει ότι ενι­σχύεται η υπόθεση της ειρήνης, της δημοκρατίας και της κοινής άμυνας, καταλήγει:

«.. .δεν αποκρύπτω την βαθείαν μου ικανοποίησιν ότι ταυ­τοχρόνως συνθήκαι ασφαλείας δημιουργούνται διά τον τό­πον όσον ουδέποτε άλλοτε».

Επίσης ο υπουργός Εξωτερικών Στέφανος Στεφανόπουλος, σε μακρές δηλώσεις του, ανάμεσα σε άλλα, τονίζει:

«Η υπογραφή της συμφωνίας αποτελεί γεγονός λίαν ση­μαντικόν, διότι εκλείπει πλέον πάσα αμφιβολία περί του ότι η Ελλάς περιλαμβάνεται εις τα σχέδια αμύνης και του ενδιαφέροντος του NATO, εμπεδούται δε χάρις εις την συμφωνίαν το αίσθημα της ασφαλείας. Προς τούτοις προκύ­πτουν σημαντικά ωφελήματα διά την ελληνικήν οικονομίαν, διότι μέγας αριθμός Ελλήνων τεχνικών και εργατών θα απασχοληθούν εις τα υπό εκτέλεσιν έργα».

Τον επόμενο μήνα, ο Παπάγος θα αποκαλύψει στη Βουλή ότι αυτός με επιστολή του στον Αϊζενχάουερ είχε ζητήσει να εγκα­τασταθούν οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα:

« Είμαι ευτυχής και υπερήφανος - θα πει - διότι υπεγράφη η συμφωνία περί στρατιωτικών ευκολιών, δι'ης παραχω­ρούνται βάσεις εν Ελλάδι προς τας ενόπλους δυνάμεις των ΗΠΑ. Πρέπει να σας είπω ότι ευθύς ως εξελέγη ο στρατη­γός Αϊζενχάουερ πρόεδρος των ΗΠΑ, απηύθυνα προς αυ­τόν προσωπικήν επιστολήν διά της οποίας τού εισηγούμην όπως, διά την καλυτέραν διασφάλισιν της αμύνης της Ελλά­δος και εντός των πλαισίων του άρθρου 51 του ΟΗΕ και του άρθρου 43 της Οργανώσεως του Βορειοατλαντικού Συμ­φόνου, συναφθή συμφωνία περί παραχωρήσεως βάσεων εκ μέρους της Ελλάδος προς τας Ηνωμένας Πολιτείας...».

     Η συμφωνία είναι πραγματικά σημαντικός σταθμός για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις ύστερα από το δόγμα Τρούμαν (12 Μαρτίου 1947) και την ένταξη της Ελλάδας στο NATO (1952). Με τη συμφωνία θεσμοποιείται, ακόμα περισσότερο, και εμπεδώ­νεται η εξάρτηση της χώρας μας από την Ουάσιγκτον. Οι Ηνω­μένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, ενισχύουν τις θέσεις τους στη Μεσόγειο. Πριν από μερικές μέρες, στις 26 Σεπτεμβρίου 1953, έχουν υπογράψει στρατιωτική συμφωνία με την Ισπανία του Φράνκο.

Τετάρτη 10 Αυγούστου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ αυτό, έχουν σημειωθεί σοβαρές εξελίξεις στις εξωτερικές σχέσεις της Ελλάδας. Η σοβαρότερη είναι, σί­γουρα, η ελληνοαμερικανική συμφωνία που υπογράφεται στην Αθήνα, στις 12 Οκτωβρίου, στο Υπουργείο Εξωτερικών από τον Έλληνα υπουργό Στέφανο Στεφανόπουλο και τον Αμερικα­νό πρεσβευτή Κάβεντις Κάνον (είχε έρθει στην Ελλάδα στα τέλη Αυγούστου σε αντικατάσταση του Πιουριφόυ, που τον έστειλαν πρεσβευτή στη Γουατεμάλα).

Στις 7 το βράδυ της ίδιας μέρας, το υπουργικό συμβούλιο στην Αθήνα εγκρίνει τη συμφωνία. Στις 8 η ώρα, οι δύο κυβερνήσεις δί­νουν, ταυτόχρονα στην Αθήνα και στην Ουάσιγκτον, την ακόλου­θη ανακοίνωση:

«Εις εκπλήρωσιν των εκ του άρθρου 3 της Συνθήκης Βο­ρείου Ατλαντικού απορρεουσών υποχρεώσεων των, η κυβέρνησις του Βασιλείου της Ελλάδος με την έγκρισιν της A.M. του βασιλέως και η κυβέρνησις των Ηνωμένων Πο­λιτειών της Αμερικής υπέγραψαν σήμερον μίαν διμερή συμφωνίαν παρέχουσαν εις τας Ηνωμένας Πολιτείας το δικαίωμα όπως βελτιώσωσι και χρησιμοποιώσιν από κοινού μετά της ελληνικής κυβερνήσεως ωρισμένα αεροδρό­μια και ναυτικάς εγκαταστάσεις εν Ελλάδι. Η συμφωνία έχει ως προορισμόν, διευκολυνομένης της ολοκληρώσεως της αμύνης της Ελλάδος, της αναπτυχθείσης κατά τα τελευταία πέντε έτη με την αμερικανικήν βοήθειαν, εντός του αμυντικού συστήματος του NATO, να ενίσχυση την ασφάλειαν της περιοχής του Βορείου Ατλαντικού και να δια­φύλαξη την διεθνή ειρήνην και ασφάλειαν. Η κοινή προ­σπάθεια των δύο χωρών, όπως βελτιωθή και ενισχυθή η συλλογική ικανότης προς αντίστασιν εναντίον ενόπλου επιθέσεως, αντικατοπτρίζει το επικρατούν πνεύμα συνεργα­σίας και τους στενούς δεσμούς φιλίας, ήτις υφίσταται με­ταξύ Ελλάδος και Ηνωμένων Πολιτειών».

Η συμφωνία, που το κείμενο της δίνεται αμέσως στη δημο­σιότητα, ορίζει ότι:

«… η ελληνική κυβέρνησις (…) εξουσιοδοτεί την κυβέρνησιν των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής να χρησιμοποιεί οδούς, σιδηροδρομικάς γραμμάς και χώρους, και να κατασκευάζη, αναπτύσση, χρησιμοποιεί και θέτη εν λειτυοργία στρατιωτικά και βοηθητικά έργα εν Ελλάδι, οία αι αρμόδιαι Αρχαί των δύο κυβερνήσεων ήθελον θεωρήσειν κατά καιρούς ως αναγκαία δια την εφαρμογήν ή την προαγωγήν εγκεκριμένων σχεδίων του ΝΑΤΟ (…). Η κυβέρνησις των ΗΠΑ δύναται να φέρη, εγκαθιστά και στεγάζη εν Ελλάδι προσωπικόν των Η.Π.Α. Αι ένοπλοι δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών και το υπό τον έλεγχό των υλικόν δύνανται να εισέρχωνται, εξέρχωνται, κυκλοφορούν, υπερίπτανται ελευθέρως εν Ελλάδι και ει τα χωρικά της ύδατα, υπό την επιφύλαξιν οιασδήποτε τεχνικής συνεννοήσεως (…). Αι ενέργειαι αύται απαλλάσσονται οιωνδήποτε τελών, δικαιωμάτων και φόρων» (Άρθρο 1).

Το άρθρο 2 αφορά την ατέλεια των μηχανημάτων, υλικών και εφοδίων που εισάγουν οι Αμερικανοί και τη δυνατότητα να τα εξάγουν, καθώς και την υποχρέωση του ελληνικού Δημοσίου να τους αποζημιώσει για όσα έργα θα αφήσουν στην Ελλάδα, όταν δεν θα τους χρειάζονται πια. Το άρθρο 3 δίνει στους Αμερικανούς το δικαίωμα να ιδρύουν στην Ελλάδα δικά τους στρατιωτικά ταχυδρομεία. Τέλος, προβλέπει ότι η συμφωνία θα ισχύει «καθ΄όλην την διάρκεια της ισχύος της Βορειοατλαντικής Συνθήκης».

Τρίτη 9 Αυγούστου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ενδοκυβερνητικές διαφωνίες

Όταν, σε επόμενη συνεδρίαση της Βουλής, βουλευτές του Κέντρου (I.Ζίγδης κ.λ.π.) ζητούν να τιμωρηθούν οι βασανιστές της αερο­πορίας, ο Π.Κανελλόπουλος δηλώνει κατηγορηματικά ότι αυτά που καταγγέλλονται ότι «δήθεν συνέβησαν», στην πραγματικό­τητα «δεν συνέβησαν». Και πλέκει το εγκώμιο του αντισμηνάρ­χου, τον οποίο οι κατηγορούμενοι έχουν καταγγείλει ότι ήταν επι­κεφαλής των βασανιστών. Ο συναρχηγός των Φιλελευθέρων Παπανδρέου, απαντών στην αγόρευση του Π.Κανελλόπουλου, λέει:

«Εις τας δικτατορίας υπάρχει μία υπέρτατη Αρχή: Η ασφά­λεια εις την οποίαν σφαγιάζονται η δικαιοσύνη και η δημοκρατία. Εις την δημοκρατίαν υπάρχει ως υπέρτατη αρ­χή το έθνος και η εθνική ασφάλεια, αλλά παραπλεύρως ομότιμος είναι επίσης η υπέρτατη επίσης αρχή και της ελευ­θερίας και της δικαιοσύνης...». (Πρακτικά Βουλής, 1 και 2 Δεκεμβρίου 1953.)

Ο Κανελλόπουλος διαψεύδει και πάλι ότι έγιναν βασανιστή­ρια. Και, επειδή σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα βασανιστήρια ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Δ.Χόνδρος έχει παραιτηθεί από πρόεδρος της Βασιλικής Αεροπορικής Λέσχης και από τιμητικές θέσεις σε άλλες ελληνικές και διεθνείς οργανώσεις (εφημερίδες, 1 Δεκεμβρίου 1953), ο Π.Κανελλόπουλος επικρίνει την ενέργεια του και την παρομοιάζει με τις διαμαρτυρίες του πάπα, του Προέ­δρου της Γαλλικής Δημοκρατίας και διαφόρων επιστημόνων «κα­τά την δίκη των Ρόζεμπεργκ, των εκτελεσθέντων κατασκόπων εις τα Ηνωμένας Πολιτείας...». Και αποκρούει την πρόταση του Γ.Παπανδρέου να συσταθεί εξεταστική των πραγμάτων επιτροπή για την υπόθεση της Αεροπορίας.

Στην κυβέρνηση, όμως, δεν είναι όλοι σύμφωνοι με τη στάση του υπουργού Αμύνης στο θέμα των βασανιστηρίων. Όπως απο­κάλυψε αργότερα ο τότε υφυπουργός Αεροπορίας (Μάιος 1953 - Δεκέμβριος 1954), αντιστράτηγος Σ.Γυαλίστρας, μόλις ανέλαβε τα καθήκοντα του. σε σύσκεψη με τους Παπάγο και Κανελλό­πουλο, πρότεινε να δοθεί άδεια στον αρχηγό του ΓΕΑ Κελαϊδή για όσο διάστημα θα έκανε τις ανακρίσεις για τα βασανιστήρια ο αρεοπαγίτης Αποστολόπουλος:

«Η γνώμη μου - συνέχιζε ο Γυαλίστρας - απεκρούσθη, πλην όμως μου παρεσχέθησαν κατηγορηματικά διαβεβαιώσεις (...). Ευθύς από της αναλήψεως των καθηκό­ντων μου διεφώνησα επί δύο ουσιωδών ζητημάτων με τον κ.Κανελλόπουλον. Πρώτον, εκουράσθην να τον πείσω ότι ήτο απαράδεκτον το υφιστάμενον σύστημα καθ'ο οι σμηνίται, ως χαφιέδες, παρηκολούθουν τους αξιωματικούς των μονάδων, εν αγνοία αυτών τούτων των διοικητών μο­νάδων. Θα ενθυμήται ίσως ο κ.Κανελλόπουλος κάποιαν μεσημβρίαν ότι με εκάλεσε ο στρατάρχης εις το γραφείον του επί παρουσία του διά να αποσείσω συκοφαντίας κατ'εμού αποδοθείσας υπό του τότε υπουργού Εθνικής Αμύνης. Από της ημέρας εκείνης εγνώριζον σαφώς ότι ο προϊστάμε­νος μου με υπέσκαπτε. Έτερον αντικείμενον διαφωνίας μου με τον κ.Κανελλόπουλον υπήρξεν η μεροληπτική εμπιστο­σύνη ην επεδείκνυε προς έναν αξιωματικόν της αεροπορίας ενεχόμενον εις τα πιστοποιηθέντα βασανιστήρια (...). Εγνώριζα ότι όλοι επεθύμουν την παραίτησίν μου. Δεν την υπέ­βαλα μέχρις ου επιτύχω του σκοπού μου. Αι ανωμαλίαι της Μέσης Ανατολής εις την αεροπορίαν προήρχοντο από την διαμάχην Ικάρων και μη Ικάρων. Διά της επιμονής μου επέ­τυχα την απομάκρυνσιν των τριών ανωτάτων μη Ικάρων». (Το Βήμα, 1 Νοεμβρίου 1955.)

Ύστερα από πολλά χρόνια - και ύστερα από την πικρή προ­σωπική του εμπειρία της δικτατορίας - ο Π.Κανελλόπουλος θα αναγνωρίσει πως ο στρατηγός Γυαλίστρας είχε δίκιο. Και θα γράψει:

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις ανασυγκροτήθηκαν και αναμορ­φώθηκαν (αυτό είχε αρχίσει να γίνεται και επί των κυβερνήσεων του Κέντρου) ύστερα από τις μεγάλες δοκιμασίες και απώλειες μιας πολεμικής δεκαετίας. Μόνο στην αερο­πορία, που κι αυτή αναμορφώθηκε τότε, είχαμε μια πο­λύ οδυνηρή περιπέτεια, που την εκληρονόμησε, όμως, η κυ­βέρνηση Παπάγου από την προ των εκλογών του 1952 περίοδο, όταν η πολιτική εξουσία ήταν στα χέρια του Κέντρου. Αν έκαμα ή δεν έκαμα εγώ, ως αρμόδιος υπουργός, ό,τι έπρεπε για να διελευκανθή η υπόθεση αυτή, είναι άλ­λο ζήτημα. Ο στρατηγός Γυαλίστρας, όσον καιρό ήταν υφυ­πουργός της αεροπορίας, είχε πεισθεί ότι οι καταγγελίες των αεροπόρων, που καταδικάσθηκαν, ήταν - σχετικά με όσα είχαν υποστεί στην "προανάκριση" (διοικητική εξέτα­ση) - ειλικρινείς και βάσιμες. Αλλά το πόρισμα του αντι­προέδρου (αργότερα προέδρου) του Αρείου Πάγου, Αποστολοπούλου, που τον είχα επιστρατεύσει και του είχα αναθέσει να διενεργήση διοικητική εξέταση επί των κα­ταγγελιών αυτών, δεν μου έδωσε κανένα στήριγμα για να συμμερισθώ τις απόψεις του στρατηγού Γυαλίστρα. Θεω­ρώ, όμως, αξιομνημόνευτο ότι ο στρατηγός Γυαλίστρας είχε την έμμονη εντύπωση - μου το είχε πει πολλές φορές - ότι κύριος σκηνοθέτης της οδυνηρής εκείνης περιπέτειας ήταν ένας αξιωματικός, αρμόδιος τότε στο Α2 του επιτε­λείου της Αεροπορίας. Ο αξιωματικός αυτός εμφανίσθη­κε, στις 21 Απριλίου 1967, στο προσκήνιο του πραξικοπή­ματος. Ήταν ο ένας από τους δύο μόνους αξιωματικούς της αεροπορίας που συνέπραξαν στο πραξικόπημα. Και ευνοήθηκε, ύστερα, ιδιαίτερα από τη δικτατορία (σημ.: ο Π.Κανελλόπουλος, όπως είναι φανερό, εννοεί τον Σκαρμαλιωράκη). Να'ταν, τάχα, το πρόσωπο αυτό, από το 1952, σε επαφή με τους μελλοντικούς "σωτήρες" του έθνους;...». (Π.Κανελλόπουλου, στο ίδιο, σ.30.)

Αυτά τα ερωτήματα ο Π.Κανελλόπουλος θα τα είχε θέσει στον εαυτό του από το 1952-53, αν η πολιτική σκοπιμότητα και ο αντικομμουνιστικός φανατισμός δεν τον εμπόδιζαν να ακούσει, αν όχι τις οιμωγές των θυμάτων της σκευωρίας, αν όχι τις μαρτυρίες των συνηγόρων τους και κορυφαίων «εθνικοφρόνων» γιατρών, του­λάχιστον τη φωνή του ίδιου του υφυπουργού του, στρατηγού Γυαλίστρα. Αλλά τότε ο Π.Κανελλόπουλος δεν ήθελε να ακούσει τί­ποτε, όπως δεν άκουσε και το 1947-50 τις σπαρακτικές κραυγές πόνου των θυμάτων του μακρονησιώτικου «Παρθενώνα»... Και όχι μόνο δεν ήθελε να ακούσει, αλλά και έγινε ο προστάτης του Κελαϊδή και τον διατήρησε στην ηγεσία της αεροπορίας και - όπως τουλάχιστον καταγγέλλει ο στρατηγός Γυαλίστρας - υπονόμευσε και τον ίδιο τον υφυπουργό του, γιατί έβλεπε και είχε την εντι­μότητα να λέει την αλήθεια, παρόλο που ήταν εξίσου «εθνικόφρων» και αντικομμουνιστής με τον υπουργό του.

Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Πολιτικός σάλος

Το θέμα των βασανιστηρίων παίρνει συνεχώς μεγαλύτερες δια­στάσεις και γίνεται, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, πολιτικό. Το Κέντρο, με δηλώσεις των ηγετών του, παίρνει επίσημα πια θέ­ση ότι έχουν γίνει βασανιστήρια και ζητά να τιμωρηθούν οι υπεύ­θυνοι. Αλλά οι παρατάξεις στις οποίες έχει χωριστεί ο πολιτικός κόσμος για τη δίκη της Αεροπορίας δεν ταυτίζονται απόλυτα με τα κομματικά στρατόπεδα. Αρκετοί παράγοντες του Συναγερ­μού έχουν επίσης στραφεί κατά της ηγεσίας του ΓΕΑ και υπο­στηρίζουν ότι η υπόθεση ήταν σκευωρία. Στη δίκη παρουσιάζε­ται μάρτυρας υπερασπίσεως και βουλευτής του Συναγερμού, που καταγγέλλει, ανάμεσα σε άλλα ότι «έξω από την αίθουσαν επι­κρατεί ατμόσφαιρα τοιαύτη, ώστε να μη δύνανται οι κατηγορού­μενοι να αποδείξουν την αθωότητα των». Και άλλος βουλευτής του Συναγερμού, μάρτυρας επίσης υπερασπίσεως, κατηγορεί στο δικαστήριο τον τότε αρχηγό του ΓΕΑ ότι χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κρατηθεί στη θέση του και ότι όσοι αξιωματικοί της αερο­πορίας δεν είναι φίλοι του παρακολουθούνται από το Α2 (εφημερίδες, 6 Νοεμβρίου 1953).

Μετά τις νέες καταγγελίες συνηγόρων, κατηγορουμένων, μαρτύρων και εφημερίδων, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, με απόφαση του, ζητά να αναβληθεί η δίκη για να συνεχιστεί η έρευ­να για τα βασανιστήρια. Αλλά το δικαστήριο συνεχίζει και. στις 28 Νοεμβρίου, βγάζει την απόφαση του: Ο Θεοδωρίδης, που έχει καταδικαστεί από το αεροδικείο σε θάνατο, αθωώνεται. Αλλά δεν πρόκειται να βγει από τις φυλακές, γιατί έχει καταδικαστεί και με τον Α.Ν. 375, που δεν δίνει δικαίωμα για έφεση. Έτσι, ένας αξιωματικός, που η αθωότητα του επιβεβαιώθηκε δικα­στικά, θα μείνει φυλακισμένος σαν... κατάσκοπος. Το δικαστή­ριο δέχεται ότι τον Θεοδωρίδη τον βασάνισαν. Αθωώνεται και ο Χριστοφής, που θα μείνει όμως και αυτός, για τους ίδιους λόγους, στις φυλακές. Αθωώνεται και ο Γ.Μαδεμλής για τις κατηγορίες συμμετοχής σε κομμουνιστική συνωμοσία, απόδραση Ακριβογιάννη κ.λ.π., αλλά καταδικάζεται για συμμετοχή σε ομαδική απεί­θεια σε 5 χρόνια φυλακή. Από τους άλλους κατηγορούμενους, οι Θ.Μεταξάς και Παναγουλάκης καταδικάζονται σε ισόβια, ο Παπαντωνίου σε 20 χρόνια, ο Λεμπέσης σε 17, ο Ζαφειρόπουλος σε 8, ο Κοντός σε 16, ο Κοντογεωργάκης σε 12 και ο Ντίνου σε 7.

    Η υπόθεση, βέβαια, δεν τελειώνει με την απόφαση του Αναθεωρητικού. Την άλλη μέρα, ο Σοφοκλής Βενιζέλος φέρνει το θέ­μα στη Βουλή. Τονίζει στην αρχή ότι το θέμα απασχολεί ολόκληρη την κοινή γνώμη και ότι, προσωπικά, δεν τον ενδιαφέρει αν οι αξιωματικοί είναι ένοχοι ή αθώοι. Και συνεχίζει:

«Αφ'ης στιγμής όμως απεδείχθη και εκ της διαδικασίας και εκ της ερεύνης η οποία διετάχθη ότι έλαβον χώραν κα­κώσεις, δεν νομίζομεν ότι η κυβέρνησις έπρεπε να μείνη ασυγκίνητος. Αλλ'εκείνο το οποίον είναι απαράδεκτον, είναι ότι αφ'ης στιγμής αι κακώσεις και τα βασανιστήρια επιστοποιήθησαν, οι βασανισταί εξακολουθούν να παρα­μένουν εις τας θέσεις των, να καλύπτωνται και να προάγωνται.

I.Χατζηνικολής (βουλευτής Συναγερμού): Αυτά εγένοντο επί των ημερών του κ.Μαύρου, ο οποίος ειδοποιήθη και εγγράφως και προφορικώς.

Σ.Βενιζέλος: Με προλαμβάνετε, κύριε συνάδελφε. Εί­ναι βέβαιον ότι αυτά συνέβησαν επί της προηγουμένης κυ­βερνήσεως. Υπάρχει εκ μέρους φίλου, φιλτάτου προσώ­που (σημ.: εννοούσε τον Άγγ.Τσουκαλά) και αξίου πάσης τιμής, υπάρχει καταγγελία προς τον κ.Μαύρον ότι εγένοντο βασανιστήρια εις τας φύλακας. Αλλ'η κατηγορία αυ­τή προήρχετο από πλευράς κατηγορουμένων. Ήτο δικη­γόρος των κατηγορουμένων εκείνος που τα ανέφερε. Έπειτα ηγέρθη ένα άλλο ζήτημα. Ημείς, οι υπουργοί της προηγουμένης κυβερνήσεως του Κέντρου, ευρισκόμεθα εις μίαν πολύ δυσκολωτέραν θέσιν από υμάς, διότι οιαδήπο­τε ενέργεια μας, έστω και υπηρεσιακής μορφής, θα σας έδιδε το δικαίωμα να εξαπολύσητε μύδρους εναντίον της τότε κυβερνήσεως ότι απετελείτο από συνοδοιπόρους (...). Παρ'όλα αυτά, ο κ.Μαύρος έκαμε εκείνο το οποίον του επέβαλε το καθήκον του. Ανέθεσεν εις τον πρόεδρον του Αναθεωρητικού, τον αντιστράτηγον Παπαγεωργίου, να κάμη ανακρίσεις επί του θέματος. Αλλά, δυστυχώς, η μαφία της αεροπορίας δεν επέτρεψεν εις τας ανακρίσεις αυτάς να φέρουν εις φως αυτά τα οποία συνέβαιναν (...).

I.Χατζηνικολής: Την μαφίαν αυτήν σεις την διωρίσατε, κ. πρόεδρε.

Σ.Βενιζέλος: (...) Έχω την γνώμην ότι η κυβέρνησις και μετά την έκδοσιν της αποφάσεως θα πρέπει να επιληφθή του ζητήματος διά να ανευρεθούν οι πραγματικοί αίτιοι, αλ­λά προ παντός διά να τιμωρηθούν οι βασανισταί, οι οποίοι ατιμάζουν τον πολιτισμόν με τον τρόπον που εφέρθησαν προς τους συναδέλφους των, όταν έβαζαν σμηνίας να κα­κοποιούν ανωτέρους των, οι οποίοι φέρουν την ιεράν στο­λήν του Έλληνος αξιωματικού. Η υπόθεσιςτης αεροπορίας είναι μια επανάληψις της υποθέσεως Ντρέυφους (...)».

Ο υπουργός Αμύνης Π.Κανελλόπουλος απαντά ότι το Κέ­ντρο, αν πίστευε στις καταγγελίες για βασανιστήρια, θα έπρεπε να κάνει ως κυβέρνηση πολύ περισσότερα και προσθέτει ότι ο Συ­ναγερμός ανέθεσε σε καθηγητές να εξετάσουν τους κατηγορου­μένους που ισχυρίζονταν ότι κακοποιήθηκαν. Και συνεχίζει:

«Κύριοι συνάδελφοι, μόνον εις αυτό μπορεί να βασιστεί η κυβέρνησις, εις το πόρισμα του κ.Αποστολοπούλου και εις την απόφασιν του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου, το οποίον είναι άξιον του ονόματος του. Εάν αρχίσωμεν, κύ­ριοι συνάδελφοι, να πιστεύωμεν εκείνα τα οποία οι κατη­γορούμενοι λέγουν, τότε θα έπρεπε να πιστεύσωμεν όλα — όχι μόνον εις τον τομέα της αεροπορίας - όσα λέγουν όλοι οι κατηγορούμενοι. Τότε θα έπρεπε να πιστεύσωμεν όλα όσα ομοιοτύπως με τας αυτάς, κύριοι, λέξεις λέγουν συ­νήθως, εις τας περισσοτέρας μάλιστα περιπτώσεις, οι κομμουνισταί κατηγορούμενοι».

Στο σημείο αυτό ο υπουργός Αμύνης διαβάζει μεγάλα απο­σπάσματα από απολογίες κατηγορουμένων για κομμουνιστική δράση, που κατάγγελλαν ότι βασανίστηκαν από την Ασφάλεια. Και συνεχίζει:

«Κύριοι, έχω ενώπιον μου την Αυγην. από την οποίαν παίρ­νω αυτά τα κείμενα, διότι αι άλλαι εφημερίδες (...) δεν εξηγέρθησαν (...). Κύριοι συνάδελφοι, ή θα αναλάβετε και σεις, η αντιπολίτευσις, την ευθύνην τα ψεύδη που λέγουν οι κομμουνισταί εις τους δικαστάς να τα θεωρήτε ως αλη­θή ή διαφορετικά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιήτε δύο μέτρα και δύο σταθμά και να λέγετε ότι πρέπει η κυβέρνησις να θεώρηση ως αληθείς τας καταθέσεις και τας καταγγελίας των κατηγορουμένων της Αεροπορίας και να μη θεωρήση ως αληθείς και ως ορθάς τας καταθέσεις και τας καταγγελίας των οιωνδήποτε άλλων κατηγορουμένων ενώ­πιον οιουδήποτε άλλου δικαστηρίου». (Πρακτικά Βουλής. 30 Νοεμβρίου 1953.)

Στο σημείο αυτό, κάνοντας μερικά πηδήματα στον χρόνο, μπο­ρούμε να αντιγράψουμε την τελευταία φράση από το απόσπα­σμα του John Donne, που χρησιμοποιεί ο Χεμινγουαίυ ως μότο στο περίφημο μυθιστόρημα του το εμπνευσμένο από τον ισπανι­κό εμφύλιο πόλεμο:

«...ποτέ σου μη στέλνεις να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η Καμπάνα, χτυπάει για Σένα».

Είναι κρίμα που πολιτικοί και πνευματικοί άνθρωποι με τη μόρφωση του Π.Κανελλόπουλου δεν διδάχτηκαν έγκαιρα από την ιστορία ότι η υπόθεση της ελευθερίας είναι ενιαία και ότι, όταν υπερασπίζεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα των αντιπάλων σου, υπερασπίζεσαι τα δικά σου και των φίλων σου.

Παρασκευή 15 Ιουλίου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Και πάλι η υπόθεση Αεροπορίας

Στις 28 Σεπτεμβρίου, αρχίζει πάλι στο Αναθεωρητικό Στρατο­δικείο Αθηνών η δίκη των αεροπόρων. Αυτή τη φορά, για να μην αμφισβητείται η γνησιότητα της διαδικασίας, ορίζεται πρόεδρος του δικαστηρίου ο αρεοπαγίτης Κυριακόπουλος που, για την περίσταση, παίρνει τον βαθμό τού «κατ'απανομήν» αντιστράτηγου.

    Στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο δίκες στο Αναθεωρητικό, έχουν γίνει πολλά αεροπορικά δυστυχήματα. Και το γεγονός αυτό το προβάλλουν και το υπογραμμίζουν όσοι υποστηρίζουν ότι η υπόθεση είναι σκευωρία και ότι η ηγεσία της Πο­λεμικής Αεροπορίας προσπαθούσε να κρύψει την ανικανότητα της με την άσκηση τρομοκρατίας στο Σώμα. Έτσι, Το Βήμα, σε πρωτοσέλιδο σχόλιο του, ένα μήνα πριν αρχίσει η νέα δίκη στο Αναθεωρητικό, αναφέρει ότι, από τον Μάρτιο, έχουν συντριβεί πέντε στρατιωτικά αεροπλάνα. Και συνεχίζει:

«Η ιδική μας αεροπορία εν συγκρίσει προς τον αριθμόν των ιπταμένων σκαφών της υπερέβη προ πολλού το διε­θνές ποσοστόν ατυχημάτων (...). Είναι μάλλον βέβαιον ότι, αν οι έμπιστοι της διοικήσεως της αεροπορίας διέθετον διά την παρακολούθησιν του ιπταμένου υλικού όσην δραστηριότητα είχον διαθέσει διά την απόσπασιν "ομο­λογιών" από κατηγορούμενους αξιωματικούς, τα ατυχή­ματα θα ήσαν πολύ ολιγώτερα. Αλλά φαίνεται ότι η οργάνωσις βασανιστηρίων μεσαιωνικού τύπου είναι υπόθεσις πολύ ευκολωτέρα από την οργάνωση της εκπαιδεύσεως των πληρωμάτων».

Η δίκη κρατά δύο μήνες. Στις 17 Οκτωβρίου, καταθέτει στο δικαστήριο ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρηστέας, που, με εντολή του αρεοπαγίτη Αποστολόπουλου, έχει εξετάσει ορισμένους από τους κατηγορούμενους για τα βασανιστήρια. 0 Χρηστέας καταθέτει ότι ο ίδιος και οι συνάδελφοι του γιατροί Λουκόπουλος και Γούτας διαπίστωσαν ότι ο υποσμηναγός Γ.Θεο­δωρίδης έχει κακώσεις στα πέλματα από σκληρό αντικείμενο. Οι πόνοι που θα αισθάνθηκε ο Θεοδωρίδης - προσθέτει ο καθηγητής ι ης χειρουργικής -  θα ήταν αφόρητοι. Το ένα πόδι βρίσκεται ακό­μα, ύστερα από δύο χρόνια, σε επικίνδυνη κατάσταση. Αν δεν συνεχίσει την κατάλληλη θεραπεία – καταλήγει -, υπάρχει κίνδυνος να μη μείνει άλλη λύση από το να του κόψουν το πόδι.

 Η κατάθεση του καθηγητή Χρηστέα προκαλεί μεγάλη αίσθηση γιατί είναι η πρώτη επίσημη, από κορυφαίο μάλιστα γιατρό, επιβεβαίωση βασανιστηρίων. Ακολουθεί η κατάθεση του βοηθού του καθηγητή Χρηστέα, γιατρού Γεωργούδη, που έχει πάρει και αυτός μέρος στην εξέταση του Θεοδωρίδη και κάνει παρόμοια γνωμάτευση.

Αλλά πραγματικός σάλος προκαλείται στο δικαστήριο, όταν εμφανίζονται, για πρώτη φορά, και καταθέτουν ως μάρτυρες υπερασπίσεως των κατηγορουμένων αξιωματικοί της αεροπορίας. Πρώτος εξετάζεται, στις 21 Οκτωβρίου, ο σμηναγός σε πολεμική διαθεσιμότητα Αναστάσης Μήνης. Ο μάρτυρας, που έχει παρασημοφορηθεί για τη δράση του στον πόλεμο, καταθέτει ότι τον απείλησαν από το ΓΕΑ ότι αν παρουσιαστεί στο δικαστήριο, θα τον παραπέμψουν και αυτόν στο στρατοδικείο. Και ότι παρόμοιες απειλές και πιέσεις γίνονται και σε άλλους αξιωματικούς που έχουν εκδηλώσει την πρόθεση να προσέλθουν στο δικαστήριο και να καταθέσουν υπέρ των κατηγορουμένων. Πρόσφατα (ΤοΒήμα, 15 Μαρτίου 1977, έρευνα Π.Λουκάκου), ο Αν.Μήνης αποκάλυψε:

«.. .όταν έφθασε η υπόθεση στο Αναθεωρητικό, ζήτησα από τους κατηγορούμενους Μεταξά και Μαδεμλή να με προ­τείνουν σαν μάρτυρα υπερασπίσεως. Πράγματι με πρό­τειναν και, αφού έγινε η εκφώνηση των ονομάτων, γύρισα σπίτι μου. Εκεί έφθασε σε λίγο με μοτοσυκλέττα ένας του αερονομείου και μου είπε να πάω επειγόντως στο γραφείο του  αρχηγού Κελαϊδή. Πήγα πράγματι και ο υπασπιστής του μου λέει ότι ο αρχηγός έδωσε εντολή και διέτασσε να μην πάω μάρτυρας "των προδοτών" στη δίκη, διαφορετι­κά θα με έστελνε στο απόσπασμα. Απάντησα ότι θα πάω, όπως και έγινε».           

    Την άλλη μέρα, παρουσιάζεται στο Αναθεωρητικό, μάρτυρας υπερασπίσεως, ο σμήναρχος Παπαπαναγιώτου, αντιπρόσωπος της ελληνικής αεροπορίας στο NATO. Ο Παπαπαναγιώτου κατα­θέτει ότι επιστολή ενός υπαξιωματικού της αεροπορίας, που θεω­ρήθηκε βασικό επιβαρυντικό στοιχείο για τον αντισμήναρχο ε.α. Θ.Μεταξά, έχει σταλεί στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, όπως του αποκάλυψε ο ίδιος ο αποστολέας της, ύστερα από πιέσεις μίας ολόκληρης βδομάδας.

Οι καταθέσεις των δύο αυτών μαρτύρων - Μήνη και Παπα­παναγιώτου - ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα στο δικαστήριο. Η δί­κη συνεχίζεται με αδιάκοπα επεισόδια. Οι συνήγοροι των κατη­γορουμένων Παπακυριακόπουλος, Βαρικόπουλος και άλλοι κατηγορούν τον β.επίτροπο ότι προσπαθεί να τρομοκρατήσει τους μάρτυρες υπερασπίσεως. Αφορμή τούς έδωσε υπαινιγμός του β.επιτρόπου για την αξιοπιστία του σμηνάρχου Παπαπανα­γιώτου και έμμεση απειλή του ότι θα δοθεί εντολή να κρατηθεί ο μάρτυρας με την κατηγορία της ψευδορκίας.

Στη συνεδρίαση της 26ης Οκτωβρίου, αποχωρούν από τη δί­κη ο ένας μετά τον άλλο οι συνήγοροι, εκτός από τους Αβραάμ και Μαργέλλο. Οι 13 συνήγοροι που αποχωρούν, δίνουν στον Τύ­πο ανακοίνωση, στην οποία καταγγέλλουν «τας δυνάμεις του παρασκηνίου (...) αι οποίαι με μόνον σκοπό την παραπλάνησιν της δικαιοσύνης και την πανηγυρικώς επ'ακροατηρίω βεβαιωθείσαν και αδιαφιλονίκητον καταστάσαν αλήθειαν των γε­νομένων βαρβάρων βασανισμών αγωνίζονται να καλύψουν, και ηρωικούς αξιωματικούς, τιμηθέντας με τας μεγαλυτέρας της Πο­λιτείας διακρίσεις διά την ένδοξον δράσιν των, να συκοφαντή­σουν ως... κομμουνιστάς, απλώς και μόνον διότι ετόλμησαν να είπουν την αλήθειαν».

Στην ίδια συνεδρίαση του Αναθεωρητικού, με αίτηση του κα­τηγορούμενου αντισμηνάρχου Θ.Μεταξά, διαβάζεται πόρισμα του αναθεωρητή Δημητρίου, που υποστηρίζει ότι το Α2 του ΓΕΑ χάλκευε κατηγορίες εναντίον αξιωματικών:

«Το χαλκείον κατασκευαστών κομμουνιστών και συκο­φαντών - καταλήγει το πόρισμα Δημητρίου - υπάρχει εις το Υπουργείον Αεροπορίας και εις το Α2 του επιτελείου».

    Σε μια από τις επόμενες συνεδριάσεις, «προσήχθη» στο δικαστήριο ο αυτοκινητιστής Τσώκος, που ήταν κατηγορούμενος στο αεροδικείο και αθωώθηκε, αφού ενοχοποίησε τον Θεοδωρί­δη, αλλά αργότερα ανακάλεσε τις καταθέσεις του:

ΤΣΩΚΟΣ: Όλα όσα είπα εις την ανάκρισιν και εις το Αερο­δικείο ήσαν αποτέλεσμα βίας και βασανιστηρίων (...). Από τα βασανιστήρια είχα εξουθενωθεί τελείως και υπέγραψα ό,τι με διέταζαν (...). Ο Θέμελης μου έδειξε μια στιγμή μερικάς φωτογραφίας αξιωματικών της αεροπορίας. «Υπό­δειξε κάποιον από αυτούς - μου είπε - και θα σωθής».
ΚΟΚΟΡΕΤΣΑΣ (Αναθεωρητής): Πώς μέσα σε τόσους αξιω­ματικούς υπέδειξες τον Θεοδωρίδη;
ΤΣΩΚΟΣ: Μου έφεραν στο κελί μου δύο κάσες φωτογρα­φίες και με ρωτούσαν αν γνωρίζω κανέναν από τους εικο­νιζόμενους, που να είχε σχέσιν με τον Ακριβογιάννην. Επει­δή απαντούσα αρνητικά, άρχισαν πάλι να με βασανίζουν και ο Θέμελης, δείχνοντας την φωτογραφία του Θεοδωρί­δη, μου λέει: «Πες πως είναι αυτός για να γλιτώσης». Κι εγώ για να γλιτώσω έδειξα τον Θεοδωρίδη.

Ως μάρτυρας υπερασπίσεως εξετάζεται και ο υπουργός Αε­ροπορίας στην περίοδο του Εμφύλιου Πολέμου Αν. Μπακάλμπασης, που μιλά για την πατριωτική κατά τον πόλεμο, αλλά και την αντικομμουνιστική δράση του κατηγορουμένου τώρα ως αρ­χηγού «κομμουνιστικής συνωμοσίας» απόστρατου αντισμηνάρ­χου Θ.Μεταξά. Και προσθέτει ότι χαλκεύτηκε εναντίον του κα­τηγορία γιατί, ως προσωπάρχης του Υπουργείου Αεροπορίας, ο Θ.Μεταξάς εφάρμοσε με αυστηρότητα τον νόμο 3302 «όστις επε­δίωκε να παραδοθή βαθμιαίως το όπλον εις τους φυσικούς του ταγούς, οι οποίοι ήσαν οι εκ της Σχολής Ικάρων απόφοιτοι και έχοντες να επιδείξουν πραγματικήν δράσιν (...). Διά να χαρακτηρισθή κανείς κομμουνιστής το πράγμα ήτο απλούν. Εστέλλετο συκοφαντικόν ανώνυμον σημείωμα προς το Α2 του ΓΕΑ, τούτο διεβίβαζε το σημείωμα εις την Γενικήν Ασφάλειαν, η οποία επιστρέφουσα τούτο εις το Α2 άνευ επιβεβαιώσεως ή διαψεύσεως έδιδε το δικαίωμα εις τούτο να επικαλήται την συκοφαντικήν κα­τηγορίαν (...). To Α2 έχει τρομακτικά παρεκκλίνει του σκοπού του, αι σκευωρίαι δε είναι κάτι το σύνηθες διά την υπηρεσίαν αυτήν». (Το Βήμα, 1 Νοεμβρίου 1953.)

Οι κατηγορούμενοι στις απολογίες τους καταθέτουν και πάλι φρικιαστικές λεπτομέρειες για τα βασανιστήρια που τους έκαναν οι σκευωροί και τα όργανα τους για να τους υποχρεώσουν να ενο­χοποιήσουν τον εαυτό τους και άλλους συναδέλφους τους (εφη­μερίδες, 4-17 Νοεμβρίου 1953).

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Δράση του ΚΚΕ και συλλήψεις

Αναφερθήκαμε ήδη στη δίωξη από την κυβέρνηση του Συναγερ­μού των νόμιμων εκδηλώσεων της Αριστεράς, με τη μέθοδο των εκτοπίσεων από τις επιτροπές ασφαλείας ή των απολύσεων δη­μάρχων και δημοτικών και κοινοτικών συμβούλων «διά λόγους δημοσίου συμφέροντος». Υπάρχει όμως και η αυτόνομη δράση των οργανώσεων του «εκτός νόμου» ΚΚΕ. Για αρκετά χρόνια το ΚΚΕ διατηρεί ξεχωριστές από την ΕΔΑ οργανώσεις, που αναπτύσσουν δική τους δραστηριότητα και έχουν ιδιαίτερο καθοδη­γητικό κέντρο μέσα στην Ελλάδα. Η απόφαση της «4ης πλατιάς Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ», που έγινε στο εξωτερικό τον Δε­κέμβριο του 1953, αναφέρει ανάμεσα σε άλλα:

«Πρέπει θαρραλέα και αποφασιστικά να δημιουργούμε παντού, να στερεώνουμε και να σφυρηλατούμε, μέσα στις συνθήκες της παρανομίας, τις γερές, μαζικές, παράνομες κομματικές οργανώσεις που θα δυναμώνουν καθημερινά τη σύνδεση τους με τον λαό, θα τον διαφωτίζουν και θα ορ­γανώνουν τους αγώνες του, απ'τους πιο μικρούς μέχρι τους πιο μεγάλους, ενάντια στην αμερικανοκρατία και την αμερικανοδουλεία, θα ενώνουν τον λαό στο πατριωτικό μέτωπο (...). Οι γερές, μαζικές παράνομες κομματικές ορ­γανώσεις θα πρέπει να στηρίζονται απαρέγκλιτα στις αρ­χές της μπολσεβίκικης συνωμοτικότητας και της σιδερέ­νιας επαγρύπνησης». (Σαράντα Χρόνια του ΚΚΕ, σ. 636.)

Η παράλληλη δράση παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ προκαλεί ζητήματα και δυσκολίες στην ΕΔΑ. Και, φυσικά, η αντιμετώπισή τους από τις καταδιωχτικές Αρχές είναι αμείλικτη. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, το Υπουργείο Εσωτερικών ανακοινώνει ότι πιάστηκε το καταζητούμενο στέλεχος του ΚΚΕ Γιώργος Γεωργίου που, σύμφωνα με τις πληροφορίες της αστυνομίας, είχε οργανώσει κρύπτη σε σπίτι της οδού Λένορμαν και είχε εγκαταστήσει εκεί παράνομο εκδοτικό μηχανισμό. Στις 26 Νοεμβρίου, η Ασφάλεια Αθηνών πιάνει τρεις νεαρούς, που προσπαθούν να τοποθετήσουν στον λόφο του Στρέφη φωτεινή επιγραφή με 200 λαμπιόνια, με το σύνθημα «Ζήτω τα 35 χρόνια του ΚΚΕ». Το άλλο βράδυ, στη Βουλή, οι δημοσιογράφοι βλέπουν τον διευθυντή της Ασφάλειας Θ.Ρακιντζή να ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του υπουργού Εσωτερικών, την ώρα που το Σώμα συνεδρίαζε. Ο Λυκου­ρέζος σηκώνεται από τη θέση του, στα υπουργικά εδώλια, λέει κάτι στον Μαρκεζίνη και εκείνος αμέσως ενημερώνει τον Παπάγο. Οι δημοσιογράφοι νομίζουν πως η υπόθεση έχει σχέση με τις συλλήψεις για τις φωτεινές επιγραφές. Την άλλη μέρα, όμως, ο Π.Λυκουρέζος καλεί σε συνέντευξη Έλληνες και ξένους δημοσιογράφους για να τους ανακοινώσει ότι οι Αρχές Ασφαλείας έπιασαν τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Μιλτιάδη Ζαχαράτο και Δημήτρη Δάλλα και άλλα κομμουνιστικά στελέχη (Χρ.Παπαπάνου κ.λ.π.). Ο υπουργός των Εσωτερικών χαρακτηρίζει τις συλλήψεις αυτές «καίριον πλήγμα κατά του παρανόμου μηχανισμού του ΚΚΕ».

    Βέβαια, όλες αυτές οι τυμπανοκρουσίες δίνουν στις υποθέσεις ς των συλλήψεων στελεχών του ΚΚΕ μεγαλύτερες διαστάσεις από εκείνες που πραγματικά έχουν. Το ΚΚΕ δεν διαθέτει, την εποχή αυτή, άλλες δυνατότητες από το να επιχειρεί να αναπτύσσει την επιρροή του σε εργατικά σωματεία και άλλες οργανώσεις. Και αυτός είναι ο προσανατολισμός του.

    Τον Αύγουστο του 1953, έχει ξεσπάσει στη Γαλλία μεγάλο απεργιακό κύμα και το Παρίσι έμεινε για μερικές μέρες χωρίς φως, νερό και τηλέφωνο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, στην Ιταλία, έχουν απεργήσει 6 εκατομμύρια εργάτες με αίτημα την αύξηση των μισθών και ημερομισθίων. Κανένας, φυσικά, ούτε στη Γάλλία, ούτε στην Ιταλία, σκέφτεται να «θέσει εκτός νόμου», τα κόμματα ή τις εργατικές συνομοσπονδίες που πρωτοστατούν στις απεργίες αυτές, ούτε να οργανώσει πρες κόνφερανς για να αναγγείλει συλλήψεις. Αλλά στην Ελλάδα βαραίνουν ακόμα τα γεγονότα του 1944-49 και επικρατεί το εκδικητικοί και έντρομο πνεύμα της αντεπανάστασης.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Διώξεις κατά της Αριστεράς

Όπως πάντα όλα αυτά τα χρόνια, ύστερα από μια μικρή ή με­γάλη επιτυχία της Αριστεράς σε εκλογές, κάποιος βάζει ζήτημα να διαλυθεί η ΕΔΑ. Αυτή τη φορά είναι ο Π.Πιπινέλης, που, όταν ο Παπάγος, από προσωπική αντιπάθεια, τον απομάκρυνε από μόνιμο αντιπρόσωπο της Ελλάδας στο NATO και τον διόρισε πρε­σβευτή στο Μπουένος Άυρες, παραιτήθηκε από τη διπλωματική υπηρεσία και άρχισε να αναπτύσσει ανοιχτή πια πολιτική δραστηριότητα. Με σειρά άρθρων του σε φιλοσυναγερμική εφημερί­δα, αναφερόμενος στην αύξηση των ψήφων της Αριστεράς στις αναπληρωματικές εκλογές, υποστηρίζει ότι υπάρχει κίνδυνος να γίνει η ΕΔΑ δεύτερο κόμμα και γι'αυτό είναι ανάγκη να διαλυ­θεί. Η κυβέρνηση, με επίσημη ανακοίνωση της, αποκρούει την πρόταση Πιπινέλη, χωρίς όμως να αποκλείει ότι θα αντιμετωπί­σει στο μέλλον αυτό το ενδεχόμενο:

«Η κυβέρνησις - δηλώνει κυβερνητικός εκπρόσωπος -, ως κυβέρνησις γνησίως δημοκρατική, δεν πρόκειται να προβή εις την διάλυσιν κανενός κόμματος, εφ'όσον δεν ήθελεν αποτολμήσειν τούτο να απειλήση το καθεστώς. Όσον αφο­ρά το Κομμουνιστικό Κόμμα, τούτο έχει διά νόμου διαλυ­θεί, η δε κυβέρνησις δεν αντιμετωπίζει θέμα νομιμοποιή­σεως αυτού». (Εφημερίδες, 9 Οκτωβρίου 1953.)

Η κυβέρνηση του Συναγερμού εφαρμόζει στην πράξη τη γραμ­μή αυτή του διαχωρισμού ανάμεσα στην ΕΔΑ και το ΚΚΕ: Όσους είναι ενταγμένοι στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ και πέφτουν στα χέρια της Ασφάλειας τους παραπέμπει στα στρατοδικεία για κατασκοπία. Από τα στελέχη και μέλη της ΕΔΑ όσους της είναι ιδιαίτερα ενοχλητικοί ή, και χωρίς επιλογή, ορισμένους ακόμα και στην τύχη, από καιρό σε καιρό, για να συντηρεί το κλίμα της φο­βίας, τους διώκει με τον μηχανισμό των επιτροπών ασφαλείας. Με αυτή τη διπλή τακτική, έχει τη δυνατότητα και τα προσχήμα­τα της δημοκρατικότητας να διατηρεί, και τη δράση της Αριστε­ράς να περιορίζει. Έτσι, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του Έβρου, επανεκτοπίζονται στον Άγιο Ευστράτιο 40 «αδειούχοι» εξόριστοι. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση καταργεί το στρατόπεδο του Τρίκερι και μεταφέρει τις 50 εξόριστες γυναίκες που απομέ­νουν στον Άγιο Ευστράτιο.

Τρίτη 12 Ιουλίου 2011

ΣΠΥΡΟΣ ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Δικάζεται ο Πλουμπίδης

Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, στις 24 Ιουλίου, αρχίζει στο παλαιό κτίριο του στρατοδικείου, στην οδό Ακαδημίας, η δίκη του Νίκου Πλουμπίδη, του κομμουνιστή ηγέτη που τώρα έχει αποκηρυχτεί από την ηγεσία του κόμματος του σαν «πράκτορας». Αυ­στηρά μέτρα έξω από το δικαστήριο κατά τη μεταφορά του άρ­ρωστου κατηγορούμενου με χειροπέδες, ακόμα και μέσα στην κλούβα της χωροφυλακής. Παρόλο που τον κατατρώει η φυμα­τίωση, ο Πλουμπίδης εμφανίζεται στο δικαστήριο χαμογελαστός, ομιλητικός, μ'ένα άσπρο καλοκαιρινό κοστούμι. Στα χέρια του κρατά ένα γαρίφαλο, κατά το πρότυπο του Μπελογιάννη. Και παρόλο ότι είναι σίγουρος πως τον περιμένει η ίδια τύχη, παρα­κολουθεί με ψυχραιμία τη διαδικασία και, από καιρό σε καιρό, κάνει και χιούμορ. Μαζί του δικάζεται και η γυναίκα που τον έκρυβε στο σπίτι της.

   Στην κατάμεστη από δημοσιογράφους, αστυνομικούς και ακρο­ατές μικρή αίθουσα του στρατοδικείου, παρελαύνουν επί μέρες οι μάρτυρες. Όπως σε όλες σχεδόν τις δίκες στελεχών του ΚΚΕ, μάρτυρες κατηγορίας είναι ο διευθυντής της Αστυνομίας Αθηνών Ρακιντζής, ο διοικητής της Ασφαλείας Πειραιώς Ταβουλάρης, ο αστυνομικός διευθυντής I.Κροντήρης της «διώξεως κομμουνι­σμού», ο I. Πανόπουλος, ο στρατηγός Νικολόπουλος κ.λ.π. Ο Πλουμπίδης τους υποβάλλει ερωτήσεις, προσπαθώντας να αποκαλύψει τις αντιφάσεις τους, και, γενικά, δίνει μια μάχη για το κόμμα του, ενώ, όσον αφορά την προσωπική του τύχη, από την αρχή είναι βέβαιος πού θα καταλήξει: στη θανατική καταδίκη και στην εκτέλεση του. Το κατηγορητήριο αναφέρει ότι αυτός ήταν επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ με τους ασύρ­ματους. Και ο Συναγερμός, παρά τις διακηρύξεις των Παπάγου και Μαρκεζίνη για «λήθη του παρελθόντος», δεν έχει καμία πρό­θεση να χαλαρώσει τα αντικομμουνιστικά μέτρα και να σταμα­τήσει, τουλάχιστον, τις εκτελέσεις.

Πίσω από το χαμόγελο του Πλουμπίδη κρύβεται ανείπωτη τραγωδία. Δεν είναι μόνο, ούτε τόσο, η γυναίκα και το παιδί του, που θα έμενε ορφανό. Αυτά όλα τα είχε αποφασισμένα από χρό­νια ο βετεράνος κομμουνιστής, με την ιεραποστολική πίστη. Η με­γαλύτερη τραγωδία του είναι ότι, ακόμα και στη διάρκεια της δί­κης του, το κόμμα του, που γι'αυτό είχε θυσιάσει όλα τα χρόνια της ζωής του, την υγεία του και τώρα θα έδινε και τη ζωή του, τον καταγγέλλει για πράκτορα του εχθρού:

«Ο ξεσκολισμένος πράκτορας της Ασφάλειας Ν.Πλου­μπίδης - έλεγε στις 27 Ιουλίου ο ραδιοσταθμός "Ελεύθερη Ελλάδα". Αυτός που παρέδωσε στην Ασφάλεια τον Ν.Μπελογιάννη και που μαζί με τον αστυνομικό διευθυντή Πανόπουλο σκάρωσαν μια σειρά προβοκάτσιες σε βάρος του λαϊκού κινήματος».

Ο Πλουμπίδης, καθώς διαβάζει κάθε μέρα εφημερίδες, είναι ενήμερος για όλες αυτές τις συκοφαντίες. Εξάλλου, ο επίτροπος και ο πρόεδρος του στρατοδικείου φροντίζουν να του θυμίζουν κάθε τόσο ότι ο Ζαχαριάδης τον καταγγέλλει για πράκτορα και χαφιέ.

- Ο Ζαχαριάδης είναι ο αρχηγός του κόμματος μου - απα­ντά ο Πλουμπίδης. Άδικα προσπαθείτε να με στρέψετε εναντίον του. Για να με αποκαλεί πράκτορα θα'χει τους λόγους του. Εγώ μόνο σε Συνέδριο του Κόμματος θα μπο­ρούσα να ζητήσω διευκρινίσεις.

Σε γράμμα του από τις φυλακές στον Κ.Μπασιάκο γράφει: Το κόμμα, κάποια μέρα θα με αποκαταστήσει κι εσύ θα παίξεις αποφασιστικό ρόλο σ' αυτό. (Αφήγηση Κ.Μπασιάκου.)

Στην απολογία του ο Πλουμπίδης τονίζει ότι η υπόθεση του δεν είναι κατασκοπία, αλλά πολιτική:

«Σήμερα, κύριοι – συνεχίζει -, δεν δικάζετε άτομα. Δικάζε­τε το ΚΚΕ. Και επ'αυτού δηλώνω, παρόλο ότι σήμερα δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύ­νες για την πολιτική γραμμή του κόμματος μου».

    Πρόεδρος: Σε θεωρούν προδότη.

Πλουμπίδης: ... Θέλουν να προστατεύσουν το κόμμα από έναν υποτιθέμενο εχθρό».

Συνεχίζοντας την απολογία του, ο Πλουμπίδης αναφέρεται στο γράμμα του Ζαχαριάδη του 1940 για τον πόλεμο και την Αντί­σταση. Λέει πως ο ίδιος ήταν ο οργανωτής στη μεγάλη διαδήλω­ση, στις 5 Μαρτίου 1943, για να αποτραπεί η επιστράτευση.

Στις 3 Αυγούστου, το διαρκές στρατοδικείο βγάζει την από­φαση του: Καταδικάζει τον Νίκο Πλουμπίδη δύο φορές σε θάνα­το, για κατασκοπία (Α.Ν. 375) και για ανασύσταση του ΚΚΕ (Α.Ν. 609) κ.λπ. Δύο φορές ερήμην σε θάνατο καταδικάζονται και οι ηγέτες του ΚΚΕ Ν.Ζαχαριάδης, Γ.Γούσιας, Β.Μπαρτζώτας κ.λ.π.